از بعضی اتفاقات باید فاصله گرفت برای حرف زدن درباره شان.فکر کردن بهشان.فقط فاصله بعضی هاش معلوم نیست که بیشتر از طول عمر آدم نباشد!

باید نشست قاضی کرد کلاهت را............................................................

میروم ظهرها گاهی پیش حسین.توی دکه اش مینشینم و مشتری راه می اندازم.

هنوز که هنوز است کلی ایده به ذهنم میرسد که داستانش کنم،نمایشش کنم،چه میدانم قابش کنم بزنم گوشه ی خانه ام.خیلی باید بگذرد تا عادت کنم که دیگر چیزی نمینویسم.دیگر چیزی قرار نیست بخوانم.

اینجا را هم مدتی است دارم با خودم ور میروم که چکارش کنم،چجوری ببندم در اینجا را که یعنی دیگر بسته است.به جایی نمیرسم.یک جوری تعهد می آورد.البته خوشبختانه آنقدرها هم خواننده ثابت ندارد اینجا،اما همان چند نفر هم به یک امیدی می آیند اینجا.میدانم خیلی هم امیدوار کننده نیست چیزهایی که اینجا نوشته ام.اما همین خرده کلمه ها که گاهی آدم را به ذوق می آورند گاهی هم حوصله سربرند.

دنبال بهانه ای بودم تا شر همه چیز را کم کنم.پیدا نمیشد.البته بود.از اول هم بود.اما معلومی نبود.

خلاصه که،ممنون از الف،ب،پ تا...نون واو ه ی.

و همینطور از همه رنگها،از آبی و خاکستری و "ماه"ی ویشمی گرفته تا صورتی چرک.

از سلام،خداحافظ.

از سین شین..آها این توی همان الفبا قرار میگیرد.

راستی سین شین هم ازدواج کرد.مبارکش باشد.بالاخره یک خبر خوب هم توی این وبلاگ دادم!

از همه بچه های باران که گاهی اینجا می آمدند.

از...دیگه کی؟

همه دیگه.

آها سیب کال و سیب ترش و کلا همه انواع سیب.

دیگه...

حوصله تمام کردن هم ندارم.جالب است.یاد حرف یارو می افتم،میگفت مردن هم حوصله میخواهد....

خلاصه که برای مدتی که معلوم نیست کمتر یا بیشتر از طول عمرم باشد...

راستی گفته بودم دلم میخواهد دونده شوم؟خوب بهتر،هنوز کلی چیز هست که اینجا نگفته ام.

اینها مثل همان پول خردهایی میماند که....

فیلم اما میبینم،برای خوابیدن فوق العاده مفید است..

!

برچسب‌ها: نصفه نیمه ها

هنوز هم،فردا روز خداست.

نقاشی را میشناختم          درخت میکشید

نقاشی،

که همه ی عمرش را درخت کشید.

نوشته بودم "درخت" ،

فقط.

نقاش مرد.

از بس که درخت شاعر بیشتر از همه درختهایی است که هر نقاشی بتواند بکشد.

نقاشی که مرد

شاعرتر از همه شاعران ذرخت نویس بود.

از بس که هیچ شاعری نمیداند که یک درخت،

چقدر درخت است.

برچسب‌ها: نصفه نیمه ها

ای لب تــو قبله ی زنبورهــــای سومنـات

خنده ات اعجاز شهناز است در کرد بیات

مطلع یک مثنویِ هفت مَن زیبایی ات

ابــــروانت، فاعلاتن، فاعلاتن، فاعلات

من انار و حافظ آوردم، تو هـــم چایـــی بریز

آی می چسبد شب یلدا هل و چایی نبات

جنگل آشوب من ای آهوی کوهستان شعر

این گـوزن پیــر را بیـــــچاره کرده خنده هات

می رود، بومی کشد، شلیک، مرغی می پرد

گردنش خــم مــی شود، آرام می افتد به پات

گرده اش می سوزد و پلکش که سنگین می شود

می کشد آهـــی، کـه آهــو... جان جنگل به فدات

سروها قد مـــی کشند از داغــــی خــون گوزن

عشق قل قل می زند از چشمه ها و بعد، کات:

پوستش را پوستین کـرده زنــی در نخـــجوان

شاخ هایش دسته ی چاقوی مردی در هرات

___________________________________________

حامد عسکری

برچسب‌ها: شعر مردم